Erik van Schaften

Erik van Schaften vertelt een nieuw verhaal over de beruchte reuzenberenklauw en transformeert de invasieve plant tot een serie nieuwe materiaaltoepassingen. De materiaalmogelijkheden bieden een vervanging voor verschillende traditionele materialen; zo verandert hij het onkruid in een potentieel nieuw gewas.

De reuzenberenklauw (Heracleum Mantegazzianum) werd in de 19e eeuw geïmporteerd als sierplant. De plant werd in het victoriaanse tijdperk gebruikt als statussymbool. Het was een reusachtig exotisch pronkstuk. Van oorsprong komt de plant uit het Kaukasusgebied, het hedendaagse Georgië. Het is onbekend wie de plant heeft geïntroduceerd maar de Latijnse naam is wel te herleiden. Heracleum refereert aan de Griekse god Herakles, die de plant gebruikte als medicijn. Mantegazzianum is een eerbetoon aan Paolo Mantagaza, een in zijn tijd geroemde Italiaanse medisch antropoloog.

Na de introductie ontsnapte de plant en verspreidde zich razendsnel over Europa. Hierdoor wordt de plant tegenwoordig gezien als een probleem. De reuzenberenklauw, die een gevaar voor mens en dier kan zijn, wordt met man en macht ontworteld. Van Schaften stelt echter een ander narratief voor; doordat de plant in het najaar uitdroogt, is het mogelijk om deze te verwerken tot verschillende materialen. De ontwerper verwerkt de verhouten bast van de plant tot esthetisch fineer. De holle stam die vooral bestaat uit pulp wordt verwerkt tot isoleren schuimmateriaal. De overblijfselen van de plant worden verwerkt tot een licht en sterk karton composiet.

De plant verspreidt zich snel op ongebruikte terreinen, heeft geen onderhoud nodig, en is extreem licht. Invasieve planten als deze vormen de materiaal bron van de toekomst.

atelierschaft.nl